سالهاست در پس خاطرات فراموش شده گم شده ام، گم!
در زیر و بم تارهای نالان سنتورم! درد را می نوازم با مضرابی از جنس یادت می گذرم از خرک های نسیان زده خاطره می نوازم بر دل هفتاد و دو تار تنها تنها اما با هم! گاه دلم می خواهد با سه شماره نیست شوم ۱ ۲ ۳ . . . در آغاز یک روز جامی از خیالت را می نوشم روزم رنگی می شود ناقوس ها از زمان رفتنت یکنواخت می نوازند اشتباه نشود! ناقوس ها برای هر سفر کرده ای نمی نوازند سفر تو روزگاری را نیز با خود برده است اين روزها طرف ما شب است لحظه ها فانوسی است، در انتظار تن تبدار زمین عطشی است، سیری ناپذیر ثانيه ها عاصي، حضورت را مي طلبند هذیان می گویم گوییا، اما تو، بازآ... بازآ که خوشتر از خيالي جانا بازآ... بازآ... پ.ن: عکس از تابلوی «کولاک برف»/ اثر نقاش انگلیسی، ویلیام ترنر ... امشب اشک چه غزلوار شاعرم می کند! همه شب سر بر خشتی از یادت ستاره چشمانم سو سو می زند تا سحرگاهی از امید شاید " سهم من از تابستان تو "* بوسه های داغی است که آفتاب نصیبم می کند سهم من از تو تن تبداری است و جنون یک بعدازظهر داغ حسرت یک آغوش امن اشتیاق یک لبخند سرخ و سراب همیشگی به نام تو پ.ن: دلسپرده عزیزم* ره یافتگان کوی ات دارند هوای رویت گریز پایان سویت دارند هوای عشرت از فرط تنهایی به شب پناه می برم لالایی ام صدای هق هق گریه هایم بسترم شن های روان دریا لحافم موج های سنگین و همرازم گوش ماهی ها می شوند عاقبت يک روز سرد قامت تکيده ام در ميان بازوان سوزان تو مأوا مي گيرد و تا ابد جان مي سپارد عاقبت يک روز سرد...!
با تو سخن مي گويم
تا بداني
هيچ چيزي را در پس آن پنهان نكرده ام
چرا كه چيزي براي پنهان كردن
وجود ندارد
تو همه را مي داني
مطالب مندرج به قلم نویسنده وبلاگ است
"کپی با ذکر منبع بلامانع است"
