حیفم آمد در رابطه با تو عزیزی که تنها امیدی

توی روز به این قشنگی چیزی ننویسم

آقام را می گم آقایی که همیشه یه گوشه چشمش

به من زندگی بخشیده

 نازنینی که الگوی تمام ماست

در ایثار شجاعت  مهربانی و هزاران هزار دیگر

آقاجان مثل همیشه نگاه مهربونتو از من برنگردون

تو مثل کوهنوردی هستی که باید با تمام مشقت ها

به اوج برسی به نوک قله

و همیشه در اوج بمانی برای ماندن حقیقت ها

تا تو هستی من هم می توانم بهترین ها را بخوانم و لذت ببرم

تقدیم به دوستانم برای روزی از روزهای خدا روز خبرنگار

که به رسم زمانه و همت تقویم بیشتر به یادشان هستیم

باور نمی کنم که تو رهگذر امروز و دوست دیروزی

تو اصلاْ شبیه خودت نیستی

که در آن گل عادت بکاری تا روزی

فراموشی آن را دستچین کند

از دیروز تو فکرم تو فکر این که چرا باید اینقدر فکر کنم...